ഉറക്കം വൈകുന്ന രാത്രികളില് കേള്ക്കുന്നു
നഗരം കടന്നു പോകുന്ന കപ്പലുകളുടെ
വിദൂരവും ഏകാന്തവുമായ സൈറണ്.
അന്നേരം, മരണാനന്തരം ദൈവത്താല്
ഉണര്തപ്പെടുന്ന ശരീരത്തെ പോലെ
പോയ കാലങ്ങളുടെ തിരയൂറ്റവുമായി
എന്റെ കടല് ഉണരും.
യാത്ര മുടങ്ങിയവരുടെ മാത്രം കടലാണ്.
അതിന്റെ പ്രാചീനമായ തീരങ്ങളില്
ശംഖുകള്ക്കുള്ളില് നിന്ന്
രണ്ടു പേര് പുറത്തിറങ്ങും.
തുരുമ്പിച്ച ശരീരങ്ങള് കൊണ്ടു
എവിടെയായിരുന്നു ഇത്ര കാലവുമെന്ന്
കെട്ടിപ്പിടിക്കും.
കാലങ്ങളായി നങ്കൂരമിട്ട കപ്പലുകളില്
ഇരുന്നിരുന്നു മരിച്ച അനേകം പേരുടെ
മുഖങ്ങള് വീണ്ടും ചലിച്ചു തുടങ്ങും.
ഘടികാരകാരസൂചികളെ കുസൃതിയ്ക്കു
മുന്പിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചു വെച്ച
വികൃതി ചെക്കനായി ദൈവം
അവരുടെ കാലത്തെ തിരിച്ചു കൊടുക്കാനൊരുങ്ങും.
പക്ഷെ, കപ്പല് നഗരം കടക്കുന്ന മാത്രയില്
ജീവിതമെന്ന് പേരുള്ള ആരോ
മൂന്നു വട്ടം കൂകി
ആ രാത്രിയെ മരിപ്പിയ്ക്കും.
ഓരോ പ്രഭാതവും ചിറകുകള് വിരിച്ചു നിന്ന്
നെറുകയില് കൈവെയ്ക്കും,
ജീവിതം മുഴുവന് മരിച്ചു കൊള്ളുക.
26.4.10
ഒടുക്കം
നിന്റെ വീടാണെന്നു കരുതിയാണ്
ചില വാതിലുകളില് പുലരുവോളം
കാത്തിരുന്നത്,
അവിടെയ്ക്ക് വരാനാണ്
വീട് വിട്ടിറിങ്ങിയത്,
വഴി തെറ്റിയത്,
അങ്ങോട്ടേയ്ക്കുള്ള നടപ്പ് മാത്രമാണ്
മരിച്ച വിരലുകള് കൊണ്ടു എഴുതിയ
കവിതകളില് ചോര പോലെ പാഞ്ഞിരുന്നത്.
വഴി മുഴുവന് ഓരോ അടയാളങ്ങളും
മോഹിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു,
ഒരു വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന്റെ
അടുത്തെത്തിയാലെന്ന പോലെ ഒരിരമ്പം,
കാറ്റിലും ഇലയനക്കങ്ങളിലും ജലപ്പെരുക്കം,
ജന്മത്തിനും മുന്നേയോ
സ്വപ്നത്തിലോ അടയാളപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്
എന്റെ ഉള്ളില് നിന്റെ വീട്ടിലേയ്ക്കുള്ള വഴി,
എന്നിട്ടും ഒരു ജന്മം മുഴുവന് വേണ്ടി വന്നല്ലോ
നീ ഇല്ലാത്തതെങ്കിലും
നിന്റെ വീട്ടിലേയ്ക്കൊന്നു വരാന്.
മഴയില് നിന്ന് കേറി കുട മടക്കും പോലെ
വഴിയ്ക്കൊടുവില് ഞാനടഞ്ഞു പോകുമ്പോള്
ഈ വീട് കാണാവുന്ന ദൂരത്തു തന്നെ
എന്നെ അടക്കണമെന്നെങ്കിലും
നിന്റെ ഉടമയോടൊന്നു പറയൂ.
ചില വാതിലുകളില് പുലരുവോളം
കാത്തിരുന്നത്,
അവിടെയ്ക്ക് വരാനാണ്
വീട് വിട്ടിറിങ്ങിയത്,
വഴി തെറ്റിയത്,
അങ്ങോട്ടേയ്ക്കുള്ള നടപ്പ് മാത്രമാണ്
മരിച്ച വിരലുകള് കൊണ്ടു എഴുതിയ
കവിതകളില് ചോര പോലെ പാഞ്ഞിരുന്നത്.
വഴി മുഴുവന് ഓരോ അടയാളങ്ങളും
മോഹിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു,
ഒരു വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന്റെ
അടുത്തെത്തിയാലെന്ന പോലെ ഒരിരമ്പം,
കാറ്റിലും ഇലയനക്കങ്ങളിലും ജലപ്പെരുക്കം,
ജന്മത്തിനും മുന്നേയോ
സ്വപ്നത്തിലോ അടയാളപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്
എന്റെ ഉള്ളില് നിന്റെ വീട്ടിലേയ്ക്കുള്ള വഴി,
എന്നിട്ടും ഒരു ജന്മം മുഴുവന് വേണ്ടി വന്നല്ലോ
നീ ഇല്ലാത്തതെങ്കിലും
നിന്റെ വീട്ടിലേയ്ക്കൊന്നു വരാന്.
മഴയില് നിന്ന് കേറി കുട മടക്കും പോലെ
വഴിയ്ക്കൊടുവില് ഞാനടഞ്ഞു പോകുമ്പോള്
ഈ വീട് കാണാവുന്ന ദൂരത്തു തന്നെ
എന്നെ അടക്കണമെന്നെങ്കിലും
നിന്റെ ഉടമയോടൊന്നു പറയൂ.
9.1.10
ഉപ്പിലിട്ടത്
ഉന്നം നോക്കി വന്ന കല്ലിനൊപ്പം
മണ്ണ് പറ്റിക്കിടക്കുമ്പോള്
ഇലകള്ക്കിടയിലൊരു വെയില്ത്തിരി
മുനിഞ്ഞു മുനിഞ്ഞു കെട്ടു പോയി.
ഇപ്പോള് പറക്കുമെന്നിത്ര കാലവും കൊതിപ്പിച്ച
ഈരില ച്ചിറകുകള്, തൊട്ടു നോക്കി നില്പ്പുണ്ട്,
മരിച്ചെന്നു പറഞ്ഞിട്ടും പോവാതൊരു കാറ്റ്,
ഉപ്പെന്നു കേട്ടപ്പോള് ഉള്ളിലൊരു കടലാര്ത്തു.
ആഴ്ന്നു കിടന്നു,
കാന്താരി നീറുന്ന കയ്പ്പുവെള്ളം
കൊതിക്കല്ലുകള് വന്നു കൊണ്ട
ഉടല് മിനുപ്പിന്റെ മുറിവായ തോറും.
ചില്ല് പാത്രത്തിനുള്ളിലൂടെ
അടുക്കള ജാലകം നേരെ തുറന്നു തരും
ആള് പിരിഞ്ഞ ഖബറിടം പോലൊരാകാശം
നൂറു കാല്പ്പാദങ്ങള് ചവിട്ടി-
യടയാളമിട്ടൊരേകാന്തത!
ആരൊക്കെയോ കാത്തിരിപ്പുണ്ട്,
നാവില് വെച്ചാല് അലിഞ്ഞു പോകും വിധം
കുതിര്ത്തു രുചിയ്ക്കുവാന്,
മരിച്ചു പോയാലും തീരാത്ത പാകപ്പെടലോ ജീവിതം!
മണ്ണ് പറ്റിക്കിടക്കുമ്പോള്
ഇലകള്ക്കിടയിലൊരു വെയില്ത്തിരി
മുനിഞ്ഞു മുനിഞ്ഞു കെട്ടു പോയി.
ഇപ്പോള് പറക്കുമെന്നിത്ര കാലവും കൊതിപ്പിച്ച
ഈരില ച്ചിറകുകള്, തൊട്ടു നോക്കി നില്പ്പുണ്ട്,
മരിച്ചെന്നു പറഞ്ഞിട്ടും പോവാതൊരു കാറ്റ്,
ഉപ്പെന്നു കേട്ടപ്പോള് ഉള്ളിലൊരു കടലാര്ത്തു.
ആഴ്ന്നു കിടന്നു,
കാന്താരി നീറുന്ന കയ്പ്പുവെള്ളം
കൊതിക്കല്ലുകള് വന്നു കൊണ്ട
ഉടല് മിനുപ്പിന്റെ മുറിവായ തോറും.
ചില്ല് പാത്രത്തിനുള്ളിലൂടെ
അടുക്കള ജാലകം നേരെ തുറന്നു തരും
ആള് പിരിഞ്ഞ ഖബറിടം പോലൊരാകാശം
നൂറു കാല്പ്പാദങ്ങള് ചവിട്ടി-
യടയാളമിട്ടൊരേകാന്തത!
ആരൊക്കെയോ കാത്തിരിപ്പുണ്ട്,
നാവില് വെച്ചാല് അലിഞ്ഞു പോകും വിധം
കുതിര്ത്തു രുചിയ്ക്കുവാന്,
മരിച്ചു പോയാലും തീരാത്ത പാകപ്പെടലോ ജീവിതം!
22.12.09
ഡിസംബര്
ആരുമില്ലാത്ത വീട്ടില്, അടച്ചിട്ട വാതില് പാളികള്ക്കടിയിലെ
വിടവിലൂടെ തെരുവില് നടന്നു പോകുന്ന കാല്പാദങ്ങള് നോക്കി
കിടക്കുന്ന ഒരു പെണ്കുട്ടിയെ ഏതോ കഥയില് വായിച്ചതോര്ക്കുന്നു.
കഥയില് ഇല്ലാത്ത പോലെ പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം
അവളുടെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് ആരൊക്കെയോ വന്നു കയറുന്നു.
കവിത,
സ്നേഹം,
കൂട്ട്,
കള്ളം,
മുറിവ്,
മരുന്ന്,
വഴക്ക്
പ്രണയം,
സന്തോഷം,
കരച്ചില്,
പിന്നെയും
സ്നേഹം
കവിത
കവിത
ഇറച്ചിക്കടയിലേയ്ക്കു തുറക്കുന്ന ജനാലയില്
അവളൊരു കര്ട്ടന് തുന്നിയിട്ടു.
ഡിസംബറേ, എന്റെ വീടകം നിറയെ ഒച്ചയനക്കങ്ങള് തന്ന
പ്രീയപ്പെട്ട മഞ്ഞു മാസമേ നന്ദി. ബ്ലോഗ് തുടങ്ങിയിട്ട് ഒരു വര്ഷം.
കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ പിറന്നാളല്ലാതെ മറ്റൊരു മാസവും തീയതിയും
ഓര്ത്തു വെയ്ക്കാത്ത ഞാന് ഡിസംബര് ഓര്ത്തു വെയ്ക്കുന്നു
കൂടെ കൂട്ടിയ എല്ലാവര്ക്കും നന്ദി. സ്നേഹം.
വിടവിലൂടെ തെരുവില് നടന്നു പോകുന്ന കാല്പാദങ്ങള് നോക്കി
കിടക്കുന്ന ഒരു പെണ്കുട്ടിയെ ഏതോ കഥയില് വായിച്ചതോര്ക്കുന്നു.
കഥയില് ഇല്ലാത്ത പോലെ പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം
അവളുടെ വീട്ടിലേയ്ക്ക് ആരൊക്കെയോ വന്നു കയറുന്നു.
കവിത,
സ്നേഹം,
കൂട്ട്,
കള്ളം,
മുറിവ്,
മരുന്ന്,
വഴക്ക്
പ്രണയം,
സന്തോഷം,
കരച്ചില്,
പിന്നെയും
സ്നേഹം
കവിത
കവിത
ഇറച്ചിക്കടയിലേയ്ക്കു തുറക്കുന്ന ജനാലയില്
അവളൊരു കര്ട്ടന് തുന്നിയിട്ടു.
ഡിസംബറേ, എന്റെ വീടകം നിറയെ ഒച്ചയനക്കങ്ങള് തന്ന
പ്രീയപ്പെട്ട മഞ്ഞു മാസമേ നന്ദി. ബ്ലോഗ് തുടങ്ങിയിട്ട് ഒരു വര്ഷം.
കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ പിറന്നാളല്ലാതെ മറ്റൊരു മാസവും തീയതിയും
ഓര്ത്തു വെയ്ക്കാത്ത ഞാന് ഡിസംബര് ഓര്ത്തു വെയ്ക്കുന്നു
കൂടെ കൂട്ടിയ എല്ലാവര്ക്കും നന്ദി. സ്നേഹം.
30.11.09
മകള് ഋതു
ഏതോ ഗാന രംഗത്തിന്റെ വേഗ
മാന്ത്രികതയില് ഋതുക്കള് മാറുന്ന
കരയിലാണ് എന്റെ വീട്,
ഉറവ വെളിപ്പെടുത്താതെ
ഒരു നദി ഒഴുകി പോയതിന്റെ
കാല്പ്പാടുകളിലുണ്ട്
മുങ്ങിപ്പോയ എന്റെ നഗരം.
കാല് ചക്രങ്ങള് വെച്ചു കെട്ടിയ
ഒരാളെപ്പോലെ ജീവിതം മുന്പേ പറക്കുന്നു
എനിക്കറിയാവുന്ന ഒരേയൊരു ഭാഷ അയാള്ക്കറിയില്ല.
മരുഭൂമികള് കൊണ്ട് ഹൃദയത്തിനു
ചുട്ടി കുത്തുന്ന എന്റെ ജീവിതമേ,
എത്ര വേഷങ്ങളാടിയാലും
നിന്റെ കാല്ച്ചക്ര വേഗതയ്ക്ക് തൊടാനാവാതെ
ഒരു ഋതു എനിയ്ക്കൊപ്പം നടക്കും,
നിറയെ തൊങ്ങലുകളുള്ള പാവാടയിട്ടു
നൃത്തം വെയ്ക്കുന്ന എന്റെ മകളെ പോലെ
ഒരു വസന്തം ഭൂമി ഇതുവരെ കണ്ടിരിക്കില്ല.
(കവിതയ്ക്ക് പേരിടുമ്പോള് അനൂപ് ചന്ദ്രന്റെ
മകള് സൂര്യന് എന്ന കവിതയുടെ പേര് ഓര്മ്മയിലുണ്ടായിരുന്നു)
ബൂലോക കവിതയില് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്
മാന്ത്രികതയില് ഋതുക്കള് മാറുന്ന
കരയിലാണ് എന്റെ വീട്,
ഉറവ വെളിപ്പെടുത്താതെ
ഒരു നദി ഒഴുകി പോയതിന്റെ
കാല്പ്പാടുകളിലുണ്ട്
മുങ്ങിപ്പോയ എന്റെ നഗരം.
കാല് ചക്രങ്ങള് വെച്ചു കെട്ടിയ
ഒരാളെപ്പോലെ ജീവിതം മുന്പേ പറക്കുന്നു
എനിക്കറിയാവുന്ന ഒരേയൊരു ഭാഷ അയാള്ക്കറിയില്ല.
മരുഭൂമികള് കൊണ്ട് ഹൃദയത്തിനു
ചുട്ടി കുത്തുന്ന എന്റെ ജീവിതമേ,
എത്ര വേഷങ്ങളാടിയാലും
നിന്റെ കാല്ച്ചക്ര വേഗതയ്ക്ക് തൊടാനാവാതെ
ഒരു ഋതു എനിയ്ക്കൊപ്പം നടക്കും,
നിറയെ തൊങ്ങലുകളുള്ള പാവാടയിട്ടു
നൃത്തം വെയ്ക്കുന്ന എന്റെ മകളെ പോലെ
ഒരു വസന്തം ഭൂമി ഇതുവരെ കണ്ടിരിക്കില്ല.
(കവിതയ്ക്ക് പേരിടുമ്പോള് അനൂപ് ചന്ദ്രന്റെ
മകള് സൂര്യന് എന്ന കവിതയുടെ പേര് ഓര്മ്മയിലുണ്ടായിരുന്നു)
ബൂലോക കവിതയില് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്
8.11.09
ഒരു മുറി പല നാടുകളാണ്
ഒരു ആയുസ്സില് എത്ര ഭൂഖണ്ഡങ്ങളുടെ
ദൂരമാണ് ഒരാള് തന്നിലേയ്ക്കു താണ്ടുക,
എത്ര കടലുകള്ക്ക് മീതേയാണ് പറന്നിട്ടുണ്ടാവുക?
എത്രകാലം കൂട് കെട്ടിയാലും
ഒരു ചിറകനക്കത്താല് പോലും
സാക്ഷ്യപ്പെടുത്താന് വയ്യാതെ
അടയിരുന്ന മരുഭൂമികള്,
വീടറിയാതെ നിന്ന തെരുവുകള്.
ഒരേ ലിപിയില്, ഒരേ മൊഴിയില് പല ഭാഷ.
ഒരു ജന്മത്തെ പലതായി കീറുന്ന
മരണവും പുനര്ജ്ജന്മങ്ങളുമുണ്ട്
ദേശാടനങ്ങളുടെ ഭൂപടത്തില്.
ഓര്മ്മയുടെ നടുക്കടലില്
നങ്കൂരമഴിഞ്ഞ ഒരമ്മക്കപ്പല്
കാറ്റു പായകള് വിടര്ത്തി നിര്ത്തുവാന്
ശ്വാസം തെളിച്ചെടുക്കുന്നവള്.
പ്രണയത്തില് നിന്ന് ജീവിതത്തിലേയ്ക്കും
ശരീരത്തില് നിന്ന് കവിതയിലേയ്ക്കും
പ്രവാസപ്പെടുമ്പോള് ഇനിയും കണ്ടെത്താത്ത
കാടകങ്ങള് ഗന്ധമറിയിക്കുന്നു.
ഉച്ചമയക്കത്തില് നിന്ന്
മകളുണരുന്നത്,
മറഞ്ഞു പോകുന്ന തീവണ്ടിയിലിരുന്നു
കൈവീശി പോയവന് മടങ്ങി വരുന്നത്,
കറി കരിഞ്ഞ മണം തീ കെടുത്താന്
വന്നു വിളിയ്ക്കുന്നത്
ഞാനുള്ള കരയിലേയ്ക്ക് തന്നെയാവുമോ?
ദൂരമാണ് ഒരാള് തന്നിലേയ്ക്കു താണ്ടുക,
എത്ര കടലുകള്ക്ക് മീതേയാണ് പറന്നിട്ടുണ്ടാവുക?
എത്രകാലം കൂട് കെട്ടിയാലും
ഒരു ചിറകനക്കത്താല് പോലും
സാക്ഷ്യപ്പെടുത്താന് വയ്യാതെ
അടയിരുന്ന മരുഭൂമികള്,
വീടറിയാതെ നിന്ന തെരുവുകള്.
ഒരേ ലിപിയില്, ഒരേ മൊഴിയില് പല ഭാഷ.
ഒരു ജന്മത്തെ പലതായി കീറുന്ന
മരണവും പുനര്ജ്ജന്മങ്ങളുമുണ്ട്
ദേശാടനങ്ങളുടെ ഭൂപടത്തില്.
ഓര്മ്മയുടെ നടുക്കടലില്
നങ്കൂരമഴിഞ്ഞ ഒരമ്മക്കപ്പല്
കാറ്റു പായകള് വിടര്ത്തി നിര്ത്തുവാന്
ശ്വാസം തെളിച്ചെടുക്കുന്നവള്.
പ്രണയത്തില് നിന്ന് ജീവിതത്തിലേയ്ക്കും
ശരീരത്തില് നിന്ന് കവിതയിലേയ്ക്കും
പ്രവാസപ്പെടുമ്പോള് ഇനിയും കണ്ടെത്താത്ത
കാടകങ്ങള് ഗന്ധമറിയിക്കുന്നു.
ഉച്ചമയക്കത്തില് നിന്ന്
മകളുണരുന്നത്,
മറഞ്ഞു പോകുന്ന തീവണ്ടിയിലിരുന്നു
കൈവീശി പോയവന് മടങ്ങി വരുന്നത്,
കറി കരിഞ്ഞ മണം തീ കെടുത്താന്
വന്നു വിളിയ്ക്കുന്നത്
ഞാനുള്ള കരയിലേയ്ക്ക് തന്നെയാവുമോ?
25.10.09
കുന്നിറങ്ങുന്നവള്
കൈകള് വിരുത്തി
കുന്നിറങ്ങുന്ന കാറ്റിനെ പോലെയാണ്
ചില ജീവിതങ്ങളില് നിന്ന്
നാമിറങ്ങിപ്പോകുന്നത്
വേഗം, അനായാസം.
എന്നാലോരോ ചുരുളിലും
പടര്ന്നിരിയ്ക്കും കുടഞ്ഞാലും പോവാതെ
ആ കുന്നിന്റെ മാത്രം സുഗന്ധങ്ങള്.
എന്തോ ഒന്നവിടെ മറന്നു വെച്ചല്ലോ
എന്നാശങ്കപ്പെട്ടുതിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള് കാണാം
കുന്ന്,
അതിന്റെ ആകാശം,
അവരുടെ ഉറവകള്.
ഓരോ ചരിവിലും കാട്ടുചെടികള്,
മരിയ്ക്കുമ്പോള് വരാം
പ്രാണന് തരാമെന്നു വേരാഴ്ത്തിയവ.
കുതറുന്നുണ്ടാവണം, ഇപ്പോളവയുടെ ചോടുകള്,
കൈകള് വിരുത്തി മരണം വരുമ്പോലെയാണ്
ചില ജീവിതങ്ങളില് നിന്ന് നാമിറങ്ങിപ്പോകുന്നത്
എത്ര വേഗം, അനായാസം!
(ബൂലോകകവിതയില് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്)
കുന്നിറങ്ങുന്ന കാറ്റിനെ പോലെയാണ്
ചില ജീവിതങ്ങളില് നിന്ന്
നാമിറങ്ങിപ്പോകുന്നത്
വേഗം, അനായാസം.
എന്നാലോരോ ചുരുളിലും
പടര്ന്നിരിയ്ക്കും കുടഞ്ഞാലും പോവാതെ
ആ കുന്നിന്റെ മാത്രം സുഗന്ധങ്ങള്.
എന്തോ ഒന്നവിടെ മറന്നു വെച്ചല്ലോ
എന്നാശങ്കപ്പെട്ടുതിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള് കാണാം
കുന്ന്,
അതിന്റെ ആകാശം,
അവരുടെ ഉറവകള്.
ഓരോ ചരിവിലും കാട്ടുചെടികള്,
മരിയ്ക്കുമ്പോള് വരാം
പ്രാണന് തരാമെന്നു വേരാഴ്ത്തിയവ.
കുതറുന്നുണ്ടാവണം, ഇപ്പോളവയുടെ ചോടുകള്,
കൈകള് വിരുത്തി മരണം വരുമ്പോലെയാണ്
ചില ജീവിതങ്ങളില് നിന്ന് നാമിറങ്ങിപ്പോകുന്നത്
എത്ര വേഗം, അനായാസം!
(ബൂലോകകവിതയില് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്)
Subscribe to:
Posts (Atom)
